آخر اين قصه ي تو اول غصه ي منه

رفتي ولي اين دل من واسه تو پرپر مي زنه

هنوز يه قاب عکسي هست کنج ديوار خاطره

اون لحظه ي جداييمون محاله از يادم بره

محاله از يادم بره سيل بارون اون چشات

نازنينم بهت ميگم دعاي خير پشت و پنات

نازنينم اينو بدون هرجا باشم به يادتم

تويي شيرين قلب من بزار بگم فرهادتم

بعد تو تا آخر عمر يه گوشه خلوت مي کنم

تنها به ياد تو فقط به عکست عادت مي کنم

شايد غبار روزگار زخممو مرهم بزاره

يا که يه روز مسافري خبري از تو بياره

خبر چون سیل دنیا را گرفته

که سارا رفته دارا را گرفته

خودم را دار خواهم زد یقینا

دلم تصمیم کبری را گرفته

وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.

وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.

بی صدا رفتی بی صدا شکستی اين قلبم رو

باورم نميشه واسه ی هميشه

شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند.فرشته پري به شاعر داد و شاعر ، شعري به فرشته. شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت و فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت. خدا گفت : ديگر تمام شد.ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود.زيرا شاعري که بوي آسمان را بشنود، زمين برايش کوچک است و فرشته اي که مزه عشق را بچشد، آسمان برايش تنگ

مثل تنها مردن...